background

09 Şubat 2011

Sabah hastaneye giderek babamın doktoruyla görüşüyorum. Onu Adana’da daha büyük bir hastaneye nakletmek amacım. Dörtyol’da kapısını çalmadığım hastane kalmıyor, ambulans bulabilmek için. Acil servisin sorumlusu çok tatlı ve genç bir hanım doktor. Bizde burada yapılması gereken her şeyi yapıyoruz, götüreceğiniz yerde de aynı şeyleri yapacaklar, endişe etmenize gerek yok diyor. Üstelikte onca yolu gitmenin onun için iyi olmayacağını ekliyor. Bu doktora içim güveniyor. Zaten bir türlü ambulans da ayarlayamıyorum. Bu arada arayan arkadaşlarımın sesleri beni mutlu ediyor ve sakinleştiriyor. Akşam babamın evine gidiyorum, aslında gitmek istemiyorum. Görüntüye tahammülüm yok. Çocuklara bakıyorum, üzülüyorum. Doğrusu ne düşüneceğimi bilemiyorum.