background

10 Temmuz 2012

Bugün iş koşuşturması içinde karmakarışık bir ruh haliyle dolanıyorum. Ben aslında yas tutmayı bilmiyorum. Bu kadar duygu ve acı yoğunluğuna rağmen gözümden bir damla yaş gelmiyor. Ağlarsam ne olacak, neden ağlamaktan korkuyorum. İşyerinde meditasyon yapmaya karar veriyorum. İnsan bayılınca niye bir şey hatırlamaz diye bir soru geliyor aklıma (hayatında çok kez bayılmış olan biri olarak). Baygınken zihin devreden çıkıp kayıt tutmuyor sanırım. Kendimizde olduğumuz zamanlarda da zihin hep ön planda, her şeyi kayıt ediyor. O zaman meditasyondaki bir anlık boşluk nasıl bir şey acaba? Sanırım zihnin ve ruhun sustuğu an.