background

11 Temmuz 2012

Arzu’yu yolcu ettim. Şimdi de babam sanki bir an önce gidebilmek için elinden geleni yapıyor. Her geçen gün hayattan biraz daha koptuğunu görüyorum. Bu beni ailemdeki son büyüğümü kaybetme korkusu ile yüzleştiriyor. Bir yandan ona hak verirken, bir yandan kalbim acıyor. Babamı hayata bağlayan bir neden kalmamış gibi. Bir buçuk yıl öncesine kadar tüm yaşadıklarına rağmen hayat dolu olan bu insan neden şimdi böyle oldu? Tanıdığım insanlar içinde akıllı, zeki, inançlı ve kültürlü diye tanımladığım babama ne oldu? Bu durumu kabul edemiyorum, kırgınlık ve kızgınlık olarak dışa vuruyorum. Tek suçlunun da babam olduğunu düşünüyorum. Bildiğim her şey yok oluyor kabule dair. Benim babam bu, kendimce en iyisini istiyorum onun için. Evet, kendimce. Bu hayatı onun seçtiğini unutarak.